Sëgn éra tan inant, nosta Elisabetta s' un vá sceco en ponsiun.
Ci fajunse pa nos chiló zënza nosta “Vecchia roccia”?
Dagnora puntuala, da bel y bur tëmp, al laur este dagnora rovada.
Ince da se daidé fora te momënc de dificolté ne te aste mai trat zoruch y por chësc orunse nos coleghes te rengrazié.
I gran püdi ne podaranse nos mai se desmentié, mo a val’ moda unse pa ince tres passé fora vigni dificolté.
Tüa gran paziënza á i berbesc y les mëdes dagnora aprijé. Dagnora aste albü por düc na bona parora y datrai ince na bona liagna sfomiada o val’ golosaria.
Che le miú café ciafun chiló te Ciasa de Palsa, no pa te desmentié y passa pa tres indô a tl bëre adöm a tües coleghes y cumpagnes. Te val’ armé pudessl pa ince ester le Zabov ascognü, chël chirunse pa ma cun to aiüt.
Oramai él ora da taché sö le ciaz y la braia sexy, mo sce te ne sas datrai nia ci fá a ciasa, spo ví ma che le metun ia da val’ pert, olache i podun tres indô le tó ca.
Da pert nosta n gran DILAN por döt ci che t’ás fat por nos y le bel tëmp de laur che i un podü passé deboriada.
Elisabetta, i te arun dër mancia!!!!
Tües coleghes dl 1. repart.







